یکی از دوستان انتقاد کرده ست که این صفحه پر شده از خبرهای ناگوار و تلخ، حق هم دارد اما مقصر روزگار است که نمی گذارد ساکت باشم . مقصر روزگاری ست که این روزها خبرهای تلخ را نو به نو می آورد .البته گاهی در بطن خبرهای تلخ هم شور و شعفی هست. گاهی باید تلخ سرود تا آینده شیرین باشد.

مانده ی حالم ، خسته ی فردا

بس که نشستم با غم دنیا

مردم دوران ، بسته ی خویش اند

با همه بودم ، با همه تنها

بی خبر از خود، شهره ی خلقم

آن همه مستم،  این همه رسوا

تا ابد ای عشق! با دل من باش

ای همه شیرین  ! ای همه لیلا!

گرتو نباشی  عاقبتم چیست؟

حیرت امروز ، حسرت فردا

هم غم عقبا  هم غم دنیا

این غم و آن غم ، باد و مبادا